Meer weten? Bekijk meer informatie
Ik zit vaak aan de keukentafel bij mensen thuis of op ons eigen Datingpoint in Alphen aan den Rijn. Ik noem mezelf matchmaker, maar eigenlijk ben ik vooral iemand die goed luistert naar wat er onder de woorden zit. En er is één zin die ik bijna elke dag hoor, namelijk Linda, kan ik het nog wel, dat flirten?
Het klinkt luchtig, maar daarna wordt het vrijwel altijd serieuzer. Dan komt de rem. Een glimlach die even wegvalt. En dan komen de vragen die mensen stellen alsof ze zich willen indekken, alsof ze eerst toestemming nodig hebben om weer een beetje vrij te zijn.
Doe ik het nog wel goed. Is het niet ongemakkelijk. Kom ik niet te direct over.
Wat bijzonder eigenlijk hè, dat flirten ooit zo vanzelfsprekend was als ademhalen, en dat het na je vijftigste ineens voelt alsof je er een handleiding bij moet krijgen. Alsof er ergens een onzichtbare grens is waarachter speelsheid alleen nog mag als je er heel netjes mee omgaat.
Wat ik als matchmaker zie, is dat flirten na je vijftigste niet verdwijnt. Het verandert. Het wordt niet groter, niet opvallender, niet “beter” in de zin van spectaculairder. Het wordt echter. Vroeger was flirten soms wat meer lawaai. Een beetje bravoure, een beetje laten zien, een beetje winnen. Er kon iets in zitten van bewijsdrang, van kijk mij dan. Nu is het vaak stiller. Subtieler. En eerlijk gezegd ook veel mooier, omdat het minder om indruk maken gaat en meer om contact maken. Tenminste in veel gevallen natuurlijk.
Ik merk ook dat mensen naarmate ze ouder worden beter weten wat bij hen past. Ze hebben meer (een eigen) smaak, meer grenzen en meer ervaring. En ja, soms ook meer littekens. Daardoor wordt flirten minder een spelletje en meer een vorm van verbinding. Je hoeft niemand meer te overtuigen, je hoeft geen voorstelling te geven, je hoeft niet de leukste versie van jezelf te verkopen.
Iedereen wil eigenlijk wel liefde, maar geen gedoe. Dat is logisch uiteraard want het hebben van een verlangen is ontzettend normaal, net zoals de behoefte. Alleen het gedoe, de verwarring, het misverstand, de verkeerde verwachtingen, daar is het geduld voor op. Toch is het kwetsbaar opstellen (flirten met kans op afwijzing) nodig om in verbinding te komen.
Je hoeft niet ineens extravert te zijn. Je hoeft geen nieuwe versie van jezelf te worden met een grotere lach en een harder verhaal. Je hoeft alleen maar een heel klein beetje ruimte te maken voor contact.
In mijn werk zie ik dat de mooiste flirts meestal beginnen met iets kleins. Oogcontact dat net iets langer duurt dan nodig is, of een vraag die niet gesteld wordt omdat het hoort, maar omdat je daadwerkelijk nieuwsgierig bent. Dat soort signalen zijn veilig en helder tegelijk. Je zet de deur op een kier. De ander mag hem openduwen. Of niet (AU), maar dan heb je wel waardevolle informatie ontvangen.
Wat wél goed werkt, en wat ik mensen ook steeds opnieuw meegeef, zijn drie dingen die niet groot zijn, maar wel iets doen.
Allereerst oprechte aandacht. Echt luisteren. Doorvragen. Iets onthouden, en er later nog eens op terugkomen. In een wereld vol half gesprekken en blikken die steeds afdwalen naar een scherm, is dat bijna intiem geworden. Het zegt zonder dat je het hardop uitspreekt, jij doet ertoe.
Dan humor die verbindt. Niet om te imponeren, niet om de slimste te zijn, maar gewoon om het leuk te hebben. Flirten is geen wedstrijd in gevatheid. Het is elkaar een beetje ontspanning gunnen. Het soort lach dat zegt, ik vind het fijn met jou.
En als derde vriendelijke helderheid, net genoeg. Veel mensen zijn bang om te duidelijk te zijn, maar te vaag zijn maakt het vaak juist ongemakkelijk. Een specifiek compliment, of gewoon eerlijk zeggen dat je het gesprek leuk vindt, is meestal precies genoeg. Niet dramatisch. Niet plakkerig. Geen grote verklaringen. Gewoon een klein beetje waarheid op tafel leggen, zodat het contact ergens op kan landen.
En toch, ondanks dat mensen vaak zekerder worden met de jaren, voelt flirten soms spannender dan vroeger. Dat is niet omdat je het verleerd bent. Dat is omdat je meer hebt meegemaakt. Je hebt ervaring, je kent teleurstelling misschien ook, en dan ga je anders kijken. Voorzichtiger ja, selectiever ja, maar ook met meer kennis. Je bent wijzer dan vroeger!
“Ik wil wel, maar ik ben ook voorzichtiger geworden,” hoor ik vaak. En dat snap ik. Voorzichtigheid is geen probleem. Het wordt pas lastig als voorzichtigheid hetzelfde wordt als geslotenheid. Dan wordt elke stap beladen, elke blik een risico, elke zin een mogelijke afwijzing. Als je bang bent voor afwijzing, helpt het om flirten te zien voor wat het is.
En als je niet weet hoe je moet beginnen, begin dan zoals je als kind ook begon met contact maken. Klein. Oogcontact. Glimlach. Een vraag. Meer hoeft het niet te zijn. Want flirten is niet oppervlakkig. Het is vaak de eerste laag van iets wat juist heel serieus kan worden. Het is even voelen of er iets kan groeien, want dat verlangen is er toch?
En dat is misschien wel de belangrijkste zin die ik je wil meegeven, als matchmaker die dit elke dag van dichtbij ziet. Je hoeft niet perfect te flirten. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. Dan sta je open voor iemand die dat ziet, en die precies dát in jou kan waarderen.
